Oliwkowy Gaj Swiat Malego Lobuziaka

Ratunku! Boli!

Jak wiecie, albo i nie, moja przygoda z tancem zakonczyla sie problemami z kolanami. Niestety z brakow finansowych nie poszlam na rehabilitacje. A teraz siedze i jecze i miejsca sobie znalezc nie moge. Prawdopodobnie ani steper ani spacery z dzieckiem mi nie sluza… Wiem, wystarczy pojsc do lekarza - wydaje sie proste. Wciaz mamy zagmatwana sprawe z ubezpieczeniem, przez co male szanse zebym nie musiala placic za lekarza. Musze czekac do lipca/sierpnia. Tylko jak to wytlumaczyc tym cholernym kolanom zeby ciut sie uspokoily? Boli! Naglupsze jet to, ze nie jest to jakis wielki bol, tylko cholernie upierdliwy i meczacy…

Mam jeden pomysl na chwilowa poprawe samopoczucia, ale nie mam pojecia jak to zrobic - schudnac. Mysle, ze jakies 3-5 kilo mniej mogloby ciut pomoc na chwile, ale co z tego jak to wlasnie te najgorsze 3-5 kilo, z ktorym walcze od ponad miesiaca… Glodzic sie nie mam zamiaru, wiec chyba pozostaje mi wyc z bolu.

Buuu……

***

Dodane:

a moze to “tylko” grypa…

***

Dodane:

zamknelam ten post bo ktos sie uwzial i spamuje ten post w takich ilosciach ze nie nadarzam tego czyscic….

Tydzien temu dzieciatko dostalo nowy rower, nie liczac niewypalu - trojkolowca, mozna smialo rzec, ze pierwszy. Nie jest to jednak zwykly rower, tylko tak zwany Laufrad - nie wiem jak nazywa sie po polsku - charakteryzuje sie tym, ze nie posiada pedalow. Podobno jest to idealna droga do szybkiej nauki jazdy na zwyczajnym rowerze. Poki co nabytek okazal sie strzalem w dziesiatke! Nareszcie spacery nie koncza sie dzwiganiem w jednym reku Oliwki a w drugim jej zabawek.

Tak wyglada dumna posiadaczka rozowego pojazdu:

Lece dalej walczyc z fotkami

Wpada Oliwia do pokoju i od progu sie wita: “Hallo Leute! Jestem Oliwia!”

Po czym przykrywa swoja kolderka stojacy obok steper i zaczyna odprawiac czary: “Kukus-kukus! Kukus-kukus!” (chyba powinno byc hokus-pokus, ale i tak wiadomo o co chodzi) Sciaga kolderke z okrzykiem “Tadaaam!” Tu nastepuja nasze brawa, w koncu wyczarowanie stepera to nie takie hop-siup I na zakonczenie dziecie klania sie wszystkim w pas: “Danke! Danke!” Koniec przedstawienia. “Tschüs!”

Oczywiscie to nie koniec. Po wyczarowaniu okolo 10 steperow, przyszedl czas na sandalki i pluszowego krolika

***

Oliwia odpoczywa po szalenstwach na ogrodku swojej ulubionej cioci Beaty:

Mina ta oznacza tylko zamyslenie i razace slonce Nie mylic ze smutkiem

Kolorowego weekendu!

4 dni bez przedszkola!!! jak my to przezyjemy? Na szczescie pierwszy dzien za nami i minal calkiem milo i spokojnie, ale to zasluga wizyty u cioci i wujka (przyszywanych dziadkow ).

A jutro, o ile pogoda pozwoli, bedziemy trenowac jazde na rowerku. I oczywiscie chwalic sie wszystkim na ulicy, jak to dziecie ma w zwyczaju. A cwaniak robi to tak: pojawia sie ktos na horyzoncie a ta juz wrzeszczy: haloooo! guck mal! nowy rower! Po czym nastepuje zachwyt ofiary i pada masa pytan pt. jak masz na imie dziewczynko? ile masz lat? A szanowna dziewczynka ma te pytania gdzies, wiec biedna niemowiaca po niemiecku matka musi lamac sobie jezyk… Jeszcze pare takich akcji a bede udawac, ze jestem glucha albo mloda zaknebluje Tak, knebel to idealny pomysl Jak myslicie zamykaja za kneblowanie wlasnego dziecka? Ja to mam genialne pomysly!

Niestety slonce sie schowalo, wiatr wieje i niebo straszy deszczem… Jednym slowem (albo kilkoma), lepiej nie wychylac nosa z domu. Denerwujace jest to, tym bardziej, ze od wczoraj jestesmy swiezo upieczonymi wlascicielami pezocika 107.

Z drugiej strony w koncu jest czas i mozliwosc dogrzebania sie do starszych fotek i uporzadkowania ich. Oto jedna z nich (sprzed 2 tygodni):

Moglaby taka pogoda wrocic

Okrutnie nie chce mi sie pisac - moze wieczorem mnie najdzie chec, wiec znowu bedzie fotka - tym razem jedna.

Od takich oto widokow dzieli nas ok 3-5 minut drogi (pieszo):

W tym roku obiecalam sobie, ze bedziemy tam czestymi goscmi - dziecie w celu wypluskania sie, a matka zeby troche zaczela sie odrozniac od bialych scian… Tylko, cholera, te kamienie w plecy sie wpijaja

Czas zaczac zapelniac ta pusta strone.

Zaczne od zdjec sprzed dwoch tygodni do ktorych to sie dopiero dogrzebalam.

Ahoy!

Niestety walczymy z mala awaria blogowa. Mam nadzieje, ze dzis uda nam sie z tym uporac, aczkolwiek archiwum stoi pod wielkim znakiem zapytania

***

Dodane pozniej:

Niestety, archiwum szlag trafil.